Wielrennen

 

Ondanks dat ik een Clusterhoofdpijn patiënt ben, vind ik het heerlijk om te fietsen en ik kan me dan ontzettend goed ontspannen. Eigenlijk is de clusterhoofdpijn niet eens de hoofdreden dat ik ben begonnen met wielrennen. Nadat ik in november 2013 met roken was gestopt, en in een periode van amper 4 maanden van 92 kilo naar (en ik durf het bijna niet te zeggen) maar liefst in april 2014 tot 138,1 😮  kilo was aangekomen, moest er drastisch wat in mijn leven gaan veranderen…. 😥 Het grootste probleem voor mij was het stillen van de constante honger; Een grote rookworst ging er om 1 uur in de nacht net zo makkelijk in als bij de gewone maaltijd.

Van schaamte naar trots

 

Eerst ben ik begonnen met een hele oude stadsfiets, stukjes van 10km en later, op voorstel van een goede kennis in april 2015 een wielrenner geleend. (In bovenstaand screenshotje zie je duidelijk hoe snel ik ben afgevallen) De eerste keren met hem rijden was voor mij een verschrikkelijk drama. Een conditie van niets, en na nog geen 15 kilometer lag ik een half uur in een greppel uit te hijgen. Veel combineerde ik met lopen met de hond; Elk half uurtje gelopen was weer meegenomen. De wintermaanden blijven altijd een uitdaging, vooral rond de feestdagen…Ieder Pondje gaat uiteindelijk door het Mondje.

 

Hoe vaak ik me in het begin zo gevoeld heb..

 

 

Mijn fietsen.

 

Begin jaren `90 ging ik bijna elke dag fietsend naar het werk in het centrum van Arnhem, stiekem zo`n slordige 68 km per dag. Omdat lopen en trein inclusief een vervelende overstap in Nijmegen, ook ruim een uur was, besloot ik al heel snel om met de fiets te gaan, ik probeerde altijd eerder thuis te zijn, en het leuke daaraan…..wat ik meerdere keren per week nog haalde ook.  😀  

 

 

 

Typisch geval van `even Apeldoorn bellen…`

 

 een paar mooie tochten ik heb gereden.

Dit zijn natuurlijk de grotere afstanden. In de regel rij ik in de winter tot zo`n 60 km en in de zomer tot maximaal 135 km per rit. Het moet leuk blijven en het is niet de bedoeling om compleet afgemat thuis te komen en de hele middag gestrekt op de bank te liggen. Vaak kom ik nu thuis na een rondje fietsen, en heb ik nog zin en energie over om met Małgorzata en Hatchi een flink eind te lopen.

 

 

2015
2016
2017
2018

 

 

Ik rij gemiddeld met een snelheid van zo rond 27,5-28 km/hr.  Ik heb mezelf de opdracht gegeven om, als het voorjaar nu eindelijk eens wil gaan beginnen , in 2019 minstens 1 keer een ronde van 200+ km te rijden. De kerstdagen van 2017 had ik mezelf de opdracht gegeven om minstens 500 km te rijden, daarin ben ik geslaagd; in 7 `etappes ` kwam ik tot een hele mooie 509 km.

2018 is een jaar geworden van uiterste, koud begonnen (Eind februari en begin maart vroor je de fiets af), mooi begin van april, de 19de een ongelukje, dubbele open armbreuk, 2 operaties, een gloeiend hete zomer en pas eind september weer op de fiets kunnen.

2019 zal ook een fietsloos begin hebben. hopelijk kan ik 2de helft/eind februari weer de eerste kilometers kunnen maken. Tot die tijd is Hatchi de ehhh 😉  gebeten hond, wandelen, wandelen en nog eens wandelen.